Critici kunnen altijd wel iets zeggen over de manier waarop Open-Vld als partij werkt, zich profileert, met haar mandatarissen en leden omgaat,....Maar wat niemand kan ontkennen is dat deze partij durft vernieuwen. En vandaag een beloftevolle generatie de kansen geeft om zich op de kaart te zetten.
Na Gwendolyn Rutten is nu ook Alexander De Croo kandidaat-voorzitter. Zowel Gwendolyn als Alexander hebben running-mates uit de midden-generatie. Daardoor verzekeren ze zich van een bredere steun dan wanneer ze jong en dus uiteraard eenzamer, de strijd zouden moeten aangaan. Want dat het om een strijd gaat hoeft geen twijfel en is ook logisch. Dat is elke voorzittersverkiezing in elke partij, ook al is er maar één kandidaat.
Bij voorzittersverkiezingen gaat het, uiteraard, om visies en programma's over en voor de partij, en over de toekomst van Vlaanderen, België, Europa en de wereld.
Maar het gaat in de praktijk natuurlijk in eerste instantie ook over macht. In de partij. En daardoor ook daarbuiten.
Bij deze verkiezingen van Open-Vld is hoeveel stemmen elke mede-kandidaat kan aanbrengen, welke partij-topper wie steunt, en wat de achterliggende ambities zijn op korte termijn, de parallelle agenda.
Guy Verhofstadt heeft gedurfd door de verkiezing van het voorzitterschap op deze manier open te gooien. Hij had dan zelf wel Matthias De Clercq voor ogen, maar hij kent zijn partijgenoten goed genoeg om te beseffen dat, als je bij Open-Vld kansen geeft, die kansen ook gretig worden opgenomen. En dat, ondanks het grote respect voor Verhofstadt, ambitieuze politici zich de mond niet laten snoeren als het om de toekomst van de partij maar vooral ook hun toekomst gaat.
Zal de partij er schade door oplopen? Ze heeft al woeligere waters doorzwommen. Gaan de jonge kandidaten deze strijd overleven? Natuurlijk. Zelfs diegenen die een pandoering krijgen zullen zich alleszins op de politieke kaart van Open-Vld en van de Vlaamse politiek hebben gezet!
|