-
Rapport van de week
21 januari 2012 - Burgemeester: één van de mooiste politieke mandaten
Onlangs verspreidde minister Bourgeois het bericht dat 55 van de 308 burgemeesters vroegtijdig opstappen. Sommige collega’s gaven te kennen dat dit hen niet verbaasde omdat de ‘job’ van burgemeester zeer belastend en veeleisend is.
Dat klopt. Als ik vergelijk met pakweg 15 jaar geleden is de wetgeving veel complexer geworden en zijn meer taken overgeheveld naar de lokale overheid. De verantwoordelijkheid van het ambt en de onregelmatige uren maken de functie ook fysiek zwaar. De burger is ook veel mondiger geworden waardoor meer aandacht moet gaan naar communicatie en informatieverstrekking.
Niemand wordt echter per ongeluk burgemeester. Bij elke gemeenteraadsverkiezing zijn er overal wel meerdere kandidaten die naar de “sjerp” dingen. De strijd is vaak ook bikkelhard. Het ambt wordt nooit cadeau gegeven. Ik vind het dan zelfs ongepast publiek te klagen over hoe zwaar ‘de job’ wel is. Er zijn veel mensen die niet de luxe hebben te kunnen kiezen, en die bovendien een baan hebben die fysiek en mentaal veel zwaarder is. Wie de “pretentie” heeft te denken een lokaal bestuur te kunnen leiden, moet en mag niet zeuren over de consequenties.
Bovendien zijn lokale besturen in hun beleidsondersteuning ook gemoderniseerd en is de verhouding tussen politiek en lokale administratie in de voorbije jaren echt wel veranderd. Burgemeesters en schepenen kunnen nu beter doen waarvoor ze gekozen zijn, namelijk beleid voeren. De operationele ingrepen die kenmerkend waren voor de “oude politieke cultuur” zouden de wereld uit moeten zijn. Dat geeft aan elke lokale mandataris ook meer tijd en ruimte om te luisteren naar de inwoners van zijn gemeente, te discussiëren over wat hij hoort en dan beslissingen te nemen.
Het ambt van burgemeester heeft daarom ook enorm mooie kanten. Nergens is de afstand tussen het beleid en de gevolgen op het terrein zo klein. Het zijn niet enkel maar cijfertjes en kolommetjes, maar concrete dossiers, die meteen zichtbaar zijn in het straatbeeld of voelbaar bij het contact met mensen.
Het is onmiskenbaar dat, mede door de verdere informatisering en de ontwikkelingen in de sociale media, mensen zeer direct zijn geworden in hun communicatie met ‘hun’ burgemeester. Er moet ook meer dan vroeger veel aandacht gaan naar allerlei inspraakprocessen.
Maar dat hebben we toch zelf gewild. “Democratisering en inspraak van en voor iedereen” is toch lang het beleidsthema bij uitstek geweest! Het is juist dat er soms botte en zelfs brutale taal gebruikt wordt. Maar ik heb het gevoel dat dit vaak een uiting van frustratie is omdat mensen denken dat hun stem niet gehoord wordt. Als je op een beleefde manier antwoordt, zijn ze vaak opgelucht omdat ze merken dat er echt wel naar hen geluisterd wordt.
Het burgemeesterschap blijft, wat mij betreft, één van de mooiste politieke mandaten. In de volgende maanden zullen we er zeker getuige van zijn dat dit niet alleen mijn overtuiging is.
Marleen Vanderpoorten
Marleen Vanderpoorten
